02-Ik draag mijn kruis rechts

FullSizeRender 2
Even voor negen werd ik de operatiekamer ingereden, een kleine twee weken na mijn herseninfarct. Eigenlijk had ik dat allemaal wonderwel goed doorstaan. In het ziekenhuis aangekomen werd ik direct onder de mri gelegd. Nog steeds begreep ik niets van wat me verteld werd en vroeg me af hoe ik mijn vraag beantwoord zou krijgen. ‘Hoe gaat het nu met me?’ Een warme gloed waart door me heen, een gloed vol vertrouwen. Hier deed een spuitje beslist goed zijn werk, een bloedverdunner bleek achteraf. ‘Plop’, zei de prop in mijn hersenpan.

Ondertussen was er al een kamer geboekt voor me. In de lift daar naartoe begon ik al weer praatjes te krijgen, de eerste halve zin verliet mijn lippen, een vraag- en antwoordspelletje kwam weer op gang. En ’s avonds heb ik al weer chinees zitten eten, uit bed, aan een tafeltje.

Goed, terug naar de operatiekamer. Ik werd die kamer met een kruis op de rechterkant van mijn hals ingereden en ik kwam met een litteken aan de linkerkant naar buiten. Say what?

Met een trots ‘dit is de kamer van 6 miljoen’ werd de ruimte gelabeld waar ik de komende tijd buiten bewustzijn zou vertoeven. Ik werd van het bed getild, de operatietafel op. Verschillende mensen verzamelden zich rond mijn hoofd waarvan enkelen zich al eerder hadden voorgesteld waaronder een chirurg en een anesthesist. Voor de operatie werd een soort stand-up scrummeeting gehouden waarin een checklist werd doorlopen. Op een kleine 10 punten werd afzonderlijk door ieder een ‘go’ gegeven. De operatie kon beginnen.

Terwijl twee mensen begonnen te frunniken aan de plek waar mijn narcose waarschijnlijk zou worden toegediend kwam er een tweede chirurg de operatiezaal binnen. Hij had de scrummeeting gemist, dus liep hij nog even individueel het lijstje door. Nog voordat er een slangetje gekoppeld was werd alles stilgelegd. De tweede chirurg constateerde een fout in het protocol, daar waar iedereen onbewust op elk punt een go had gegeven ….

De eerste chirurg bracht me op de hoogte van het dilemma. Hij vroeg of ik wist aan welke kant ik geopereerd zou worden. Ik vroeg hem of hij wist dat ik net een herseninfarct had gehad en dat het me niet slim leek op mijn oordeel af te gaan. Twee medewerkers doken achter de computer om het medisch dossier raad te plegen, de chirurg zelf klom in de telefoon om direct met de neuroloog te overleggen…

Starend in de lampen van het plafond probeerde ik mijn brein te bewegen iets van mijn lichaam te voelen. WtF? ‘In welke slechte B-film ben ik nu weer beland’, was een van de eerste gedachten die nestelde in mijn hoofd. Totdat ik er echt op ging letten. De operatiekamer zat vol energetische chaos die zich meester maakte van mijn gedachten. Drie personen spraken net buiten mijn beeld, maar heel dicht bij mijn hoofd – of was dat mijn eigen projectie – en afwisselend en door elkaar over links, rechts, goed, links, rechts, fout en goed. Ik kon er geen soep meer van trekken.

Ik moest NU iets doen, mijn wereldbeeld aanpassen. Laat ik angst mijn leven regeren? Ik projecteerde het beeld dat ik – nog voordat er iets met of aan mijn lichaam gedaan werd – om te gaan zitten, iedereen lachend aan te kijken en te zeggen, ‘dames en heren, ik wens jullie allemaal nog een prettige dag, ik ga ergens anders spelen’. Dat beeld gaf mij een enorme rust. Ik had een exit scenario verzonnen. Ik nam me voor me tot die tijd volledig over te geven en volledig een(s) te zijn met de situatie.

Na een tijdje kwam de chirurg met een goed verhaal. Het infarct had links in het spraakcentrum plaatsgevonden. Omdat er aan beide kanten vernauwingen waren van de halsslagader is er ergens een foutje ingeslopen en heeft iemand aan de verkeerde (rechter) kant een kruis gezet. Ik word aan de linkerkant geopereerd, iedereen is het er over eens, inclusief ikzelf. Welterusten.

FullSizeRender

Enkele weken na de prima uitgevoerde operatie spreek ik mijn broer, chirurg in een ziekenhuis in Breda, aan de telefoon. Ik heb een luisterend oor nodig. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat dit is gebeurd? Mijn broer heeft ondertussen al wat telefoontjes gepleegd, chirurgen onder elkaar.

Voor de chirurg die later de operatiezaal binnenkwam was die vrijdag zijn laatste operatiedag in het Rijnstate. Hij startte de maandag erna in een nieuwe functie, chirurg in het ziekenhuis van Breda, als directe collega van mijn broer…..

Ik draag mijn engelbewaarder links :-)

Dit is het tweede verhaal in een serie dat verschijnt onder de titel #BrainsonTour.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *